Εις τον πρωτον μουσικον. Ψαλμος του Δαβιδ.>> Ακουσον, Θεε, της φωνης μου εν τη δεησει μου? απο του φοβου του εχθρου φυλαξον την ζωην μου.

Σκεπασον με απο συμβουλιου πονηρων, απο φρυαγματος εργαζομενων ανομιαν?

οιτινες ακονωσιν ως ρομφαιαν την γλωσσαν αυτων? ετοιμαζουσιν ως βελη λογους πικρους,

δια να τοξευωσι κρυφιως τον αμεμπτον? εξαιφνης τοξευουσιν αυτον και δεν φοβουνται.

Στερεουνται επι πονηρου πραγματος? μελετωσι να κρυπτωσι παγιδας, λεγοντες, Τις θελει ιδει αυτους;

Ανιχνευουσιν ανομιας? απεκαμον ανιχνευοντες επιμελως? εκαστου δε τα εντος και η καρδια ειναι βυθος.

Αλλ' ο Θεος θελει τοξευσει αυτους? απο αιφνιδιου βελους θελουσιν εισθαι αι πληγαι αυτων.

Και οι λογοι της γλωσσης αυτων θελουσι πεσει επ' αυτου? θελουσι φευγει παντες οι βλεποντες αυτους.

Και θελει φοβηθη πας ανθρωπος, και θελουσι διηγηθη το εργον του Θεου και εννοησει τας εργασιας αυτου.

Ο δικαιος θελει ευφρανθη εις τον Κυριον και θελει ελπιζει επ' αυτον? και θελουσι καυχασθαι παντες οι ευθεις την καρδιαν.