Ωιδη των Αναβαθμων.>> Εν τη θλιψει μου εκραξα προς τον Κυριον, και εισηκουσε μου.

Κυριε, λυτρωσον την ψυχην μου απο χειλεων ψευδων, απο γλωσσης δολιας.

Τι θελει σοι δωσει η τι θελει σοι προσθεσει, η δολια γλωσσα;

Τα ηκονημενα βελη του δυνατου, μετα ανθρακων αρκευθου.

Ουαι εις εμε, διοτι παροικω εν Μεσεχ, κατοικω εν ταις σκηναις του Κηδαρ?

Πολυν καιρον κατωκησεν η ψυχη μου μετα των μισουντων την ειρηνην.

Εγω αγαπω την ειρηνην? αλλ' οταν ομιλω, αυτοι ετοιμαζονται δια πολεμον.