τω δαυιδ ψαλμος ελεος και κρισιν ασομαι σοι κυριε

ψαλω και συνησω εν οδω αμωμω ποτε ηξεις προς με διεπορευομην εν ακακια καρδιας μου εν μεσω του οικου μου

ου προεθεμην προ οφθαλμων μου πραγμα παρανομον ποιουντας παραβασεις εμισησα

ουκ εκολληθη μοι καρδια σκαμβη εκκλινοντος απ' εμου του πονηρου ουκ εγινωσκον

τον καταλαλουντα λαθρα του πλησιον αυτου τουτον εξεδιωκον υπερηφανω οφθαλμω και απληστω καρδια τουτω ου συνησθιον

οι οφθαλμοι μου επι τους πιστους της γης του συγκαθησθαι αυτους μετ' εμου πορευομενος εν οδω αμωμω ουτος μοι ελειτουργει

ου κατωκει εν μεσω της οικιας μου ποιων υπερηφανιαν λαλων αδικα ου κατευθυνεν εναντιον των οφθαλμων μου

εις τας πρωιας απεκτεννον παντας τους αμαρτωλους της γης του εξολεθρευσαι εκ πολεως κυριου παντας τους εργαζομενους την ανομιαν