του δαυιδ κρινον με κυριε οτι εγω εν ακακια μου επορευθην και επι τω κυριω ελπιζων ου μη ασθενησω

δοκιμασον με κυριε και πειρασον με πυρωσον τους νεφρους μου και την καρδιαν μου

οτι το ελεος σου κατεναντι των οφθαλμων μου εστιν και ευηρεστησα εν τη αληθεια σου

ουκ εκαθισα μετα συνεδριου ματαιοτητος και μετα παρανομουντων ου μη εισελθω

εμισησα εκκλησιαν πονηρευομενων και μετα ασεβων ου μη καθισω

νιψομαι εν αθωοις τας χειρας μου και κυκλωσω το θυσιαστηριον σου κυριε

του ακουσαι φωνην αινεσεως και διηγησασθαι παντα τα θαυμασια σου

κυριε ηγαπησα ευπρεπειαν οικου σου και τοπον σκηνωματος δοξης σου

μη συναπολεσης μετα ασεβων την ψυχην μου και μετα ανδρων αιματων την ζωην μου

ων εν χερσιν ανομιαι η δεξια αυτων επλησθη δωρων

εγω δε εν ακακια μου επορευθην λυτρωσαι με και ελεησον με

ο γαρ πους μου εστη εν ευθυτητι εν εκκλησιαις ευλογησω σε κυριε