εις το τελος εν υμνοις υπερ της ογδοης ψαλμος τω δαυιδ

κυριε μη τω θυμω σου ελεγξης με μηδε τη οργη σου παιδευσης με

ελεησον με κυριε οτι ασθενης ειμι ιασαι με κυριε οτι εταραχθη τα οστα μου

και η ψυχη μου εταραχθη σφοδρα και συ κυριε εως ποτε

επιστρεψον κυριε ρυσαι την ψυχην μου σωσον με ενεκεν του ελεους σου

οτι ουκ εστιν εν τω θανατω ο μνημονευων σου εν δε τω αδη τις εξομολογησεται σοι

εκοπιασα εν τω στεναγμω μου λουσω καθ' εκαστην νυκτα την κλινην μου εν δακρυσιν μου την στρωμνην μου βρεξω

εταραχθη απο θυμου ο οφθαλμος μου επαλαιωθην εν πασιν τοις εχθροις μου

αποστητε απ' εμου παντες οι εργαζομενοι την ανομιαν οτι εισηκουσεν κυριος της φωνης του κλαυθμου μου

εισηκουσεν κυριος της δεησεως μου κυριος την προσευχην μου προσεδεξατο

αισχυνθειησαν και ταραχθειησαν σφοδρα παντες οι εχθροι μου αποστραφειησαν και καταισχυνθειησαν σφοδρα δια ταχους