εις το τελος τω δουλω κυριου τω δαυιδ

φησιν ο παρανομος του αμαρτανειν εν εαυτω ουκ εστιν φοβος θεου απεναντι των οφθαλμων αυτου

οτι εδολωσεν ενωπιον αυτου του ευρειν την ανομιαν αυτου και μισησαι

τα ρηματα του στοματος αυτου ανομια και δολος ουκ εβουληθη συνιεναι του αγαθυναι

ανομιαν διελογισατο επι της κοιτης αυτου παρεστη παση οδω ουκ αγαθη τη δε κακια ου προσωχθισεν

κυριε εν τω ουρανω το ελεος σου και η αληθεια σου εως των νεφελων

η δικαιοσυνη σου ωσει ορη θεου τα κριματα σου αβυσσος πολλη ανθρωπους και κτηνη σωσεις κυριε

ως επληθυνας το ελεος σου ο θεος οι δε υιοι των ανθρωπων εν σκεπη των πτερυγων σου ελπιουσιν

μεθυσθησονται απο πιοτητος του οικου σου και τον χειμαρρουν της τρυφης σου ποτιεις αυτους

οτι παρα σοι πηγη ζωης εν τω φωτι σου οψομεθα φως

παρατεινον το ελεος σου τοις γινωσκουσιν σε και την δικαιοσυνην σου τοις ευθεσι τη καρδια

μη ελθετω μοι πους υπερηφανιας και χειρ αμαρτωλων μη σαλευσαι με

εκει επεσον οι εργαζομενοι την ανομιαν εξωσθησαν και ου μη δυνωνται στηναι