ωδη των αναβαθμων προς κυριον εν τω θλιβεσθαι με εκεκραξα και εισηκουσεν μου

κυριε ρυσαι την ψυχην μου απο χειλεων αδικων και απο γλωσσης δολιας

τι δοθειη σοι και τι προστεθειη σοι προς γλωσσαν δολιαν

τα βελη του δυνατου ηκονημενα συν τοις ανθραξιν τοις ερημικοις

οιμμοι οτι η παροικια μου εμακρυνθη κατεσκηνωσα μετα των σκηνωματων κηδαρ

πολλα παρωκησεν η ψυχη μου

μετα των μισουντων την ειρηνην ημην ειρηνικος οταν ελαλουν αυτοις επολεμουν με δωρεαν